Odanın bir köşesinde çöp kutusu ve masanın başında esmerce bir çocuk yirmili yaşlarda. İsmi mevt. Anlamı ölüm. Ama kimse niye mevt konmuş kim koymuş öğrenememiş. Sormuşlarda ara ara mevte fakat o hiç cevap vermemiş ve sadece vardır bir hayır demiş her defasında. Masanın başındaki mevt harıl harıl uğraşmakta. Neye uğraşıyorsun dediğimizde yazmaya diyor. Ama ne yazmaya ? mevte göre hayatında çok farklı anlar yaşamaktadır belki her gün ve bunların yazılmasıyla hayata karşı vefamız gösterilecektir ve bu anlar ölümsüz olacaktır tüm doğallığıyla. Fakat yazma aşkı basket aşkına dönmüş galiba diyoruz buruşturulmuş kağıtlarla dolu çöp kutusunu görünce. Ama mevt bizi utandırır ve günlerden bir gün gerçekten yazabilmeye başlar. Mevt , ufuk insanları diye tabir ettiğimiz insanlar gibi harikulade işler başarmış bir insan değildir en nihayetinde fakat oda hayata karşı vefasını böyle ödeyecektir ve oda farklı bir ufka yelken açmıştır kendince.
Ve bundan sonraki yazıların hepsi mevtin kaleminden ve hayatından çıkma enstantenelerdir. O yazılara geçmeden önce zannımca şu sözü yazmazsam olmazdı.
“Ölüm hayatın en büyük icadıdır..” STEVE JOBS
Ölüm (mevt) ve hayat arasındaki ilişkiyi anlamak için bir fırsat doğmuştur belki bizim içinde?
Neden olmasın?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder